بوي يوسف مي‌دهد پيراهنت

ز انتظارات گشت چشمانم سفيد  

                                             كو نسيمي كآورد سوي منت

گشته‌ام در رهگذارت خاك راه    

                                              تا كه بنشينم به چين دامنت

دوستان را نيست چشم ديدنم  

                                        كاش بنشينم به چشم دشمنت

پشتم از دست محبّانت شكست      

                                                  تا ابد افتاده‌ام بر گردنت

تا نفس دارم بيا تا با غزل  

                                          پاك سازم خستگي را از تنت

چند بايد عندليبي مثل من    

                                      در قفس باشد مقيم گلشنت؟

كم مبادا از سر «قصري» دمي   

                                         سايه گيسو پريشان كردنت

ما جوانان به دنبال الگویی هستیم که نخست هم‏سن و سالمان باشد و همانند ما در توفان جوانی بوده و در نشیب و فراز حوادث حضورداشته باشد. معصوم نباشد، زیرا با ما فرق خواهد کرد و در بحرانهای اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی درگیر شده باشد تا به‏خوبی او را همانند خود بدانیم و از شیوه زندگانی، روش برخورد او با دیگران، چگونگی سخن گفتن، شهامت، شجاعت، دلیرمردی و بی‏باکی وی برای خود سرمشق بگیریم و او را نمونه‏ای تمام عیار برای‏امروز و فردای زندگی خود بدانیم.

دفتر زندگانی چنین الگویی را که برخی هجده ساله و پاره‏ای‏سالهایی بیشتر دانسته‏اند، می‏گشاییم و با یکدیگر به صحیفه صفات‏و ارزشهای چشمگیر او می‏نگریم.